วันนี้ขับรถ จากบึงพลาญชัยมาถึงบ้าน ตีนเขาสอยดาว 600กว่าโล ได้คิดอะไรมากมาย นั่งกินข้าวใต้ต้นมะยมหน้าบ้าน พริกแกงถั่วใส่หมูกรอบราดข้าว พร้อมเบียร์ หนึ่งกระป๋อง จะได้นอนหลับ จริงๆกินได้แค่ครึ่งกระป๋อง แต่เสียดายจำต้องกินให้หมด ทำให้คิดได้ว่า เรื่องไม่ดี ไม่จำเป็นต้องเสียดาย
บางเรื่องในชีวิต บางทีควรต้องคิดให้มากๆ บางเรื่องไม่จำเป็นต้องคิด ซึ่งหลายๆอย่างที่มนุษย์คิดขึ้นแต่คิดไม่มากพอ ก็ย้อนมาทำร้ายตัวเอง เช่นเศรษฐกิจ ที่คนคิดขึ้นเองทุกอย่าง อนาคต คนคงอยู่กันยากมากขึ้นเรื่อยๆ มีข้าวปลาอาหาร มีทุกสิ่งทุกอย่าง เห็นอยู่ว่ามันมี แต่กินหรือใช้ไม่ได้ ถ้าไม่มีเงิน
มองท้องฟ้าสีดำ ย้อนคิดอีกครั้งว่าจริงๆแล้ว ในโลกนี้มียักษ์ จริงๆไม๊ เหมือนในหนัง ถ้ามีอยากให้จับนักการเมืองเมืองไทยกินให้หมด คงดี ถ้ายักษ์ไม่มีจริงจะด้วยเหตุผลอะไร ในเมื่อ จุลินทรีต่างๆ ยังมีชีวิตอยู่จริง ทั้งๆที่มองไม่เห็นด้วยตา บางทีมนุษย์อาจเป็นยักษ์สำหรับจุลินทรีก็ได้ แล้วยักษ์สำหรับมนุษย์ล่ะ
ระหว่างทางวันนี้ที่ผ่านมา เห็นทั้งถนนที่ดี ถนนพัง รถ ผู้คน ภูเขาต้นไม้ โรงงาน หมาวิ่ง หมาตายบนถนน ข้างถนน
ทุกสิ่งทุกอย่างถ้าคิดดีๆ มีความเกี่ยวโยง สัมพันธ์ กันหมด และที่สำคัญ ทุกๆสิ่ง มีความสำคัญต่อระบบ ต่อโลก ต่อจักวาลนี้ เหมือนๆกัน ไม่ว่าจะเป็นผู้คน ดอกไม้ ดวงดาว....รึว่า.............ยอดหญ้า...
โอ้หนอเจ้ายอดหญ้า ยามนี้ข้าล้าเต็มทน ขอทิ้งกายลงบน ยอดใบเจ้าได้ไหมหนอ
รออาทิตย์ทอแสง มีแรงข้าคงไปต่อ ขอล้มกายแค่พอ ผ่อนคลายเรื่องร้ายเรื่องงาน
เพียงขอให้รับใช้ข้า เวลาที่ข้าผิดหวัง กะเจ้าแม้เพียงลำพัง ไม่หวังถึงคนข้างกาย
ให้สัญญากับเจ้า ถึงคราวที่ข้าสิ้นใจ พร้อมล้มนอนพลีกาย ให้เจ้าดูดซับกินร่าง
ไม่นานข้าคงแดดิ้น ถวิลถึงกลิ่นฟอนฟาง ปลายไร่นาป่าร้าง ผุพังกระหน่ำดินดอน
นอนล้มตัวหลับตา นิจจาหากข้าลาก่อน เรือนร่างไม่พึงสังวร แม่สอนให้ทดแทนคุณ
ก็หวังให้เติบใหญ่ มีใบกอบเกื้อเจือจุล ให้คนเหนื่อยนอนหนุน การุณ ดั่งที่เคยเป็น
เฉกเช่นเด่นดาริกา ฉายแสงมาเมื่อคืนชุ่มเย็น ดั่งน้ำสายกระเซ็น ย่อมเป็น วิมานหมู่ปลา
***ไม่นานข้าคงแดดิ้น ถวิลถึงกลิ่นฟอนฟาง ปลายไร่นาป่าร้าง ผุพังกระหน่ำดินดอน
นอนล้มตัวหลับตา นิจจาหากข้าลาก่อน เรือนร่างไม่พึงสังวร แม่สอนให้ทดแทนคุณ
ก็หวังให้เติบใหญ่ มีใบกอบเกื้อเจือจุล ให้คนเหนื่อยนอนหนุน การุณ ดั่งที่เคยเป็น
เฉกเช่นเด่นดาริกา ฉายแสงมาเมื่อคืนชุ่มเย็น ดั่งน้ำสายกระเซ็น ย่อมเป็น วิมานหมู่ปลา
ดั่งน้ำสายกระเซ็น ย่อมเป็น........... วิมานหมู่ปลา
ขอให้สมองแจ่มใส ร่างกายแข็งแรง และมีความกล้าหาญในการทำความดี .....
......หลับฝันดีครับ พรุ่งนี้ก็เช้า

อยู่บ้านสองวัน กินข้าวกับพ่อแม่ ผูกเปล นอนใต้ต้นมะยมต้นเดิม ไปเที่ยวตลาดโรงเกลือ ช่วงนี้น่าซื้อของที่สุด เป็นช่วงที่ตลาดเงียบพอควร ของถูกลงพอซื้อได้ ซื้อถุงนอนหนึ่งผืน ติดรถไว้ สำหรับเดินทาง และท่องเที่ยว ไม่นานคงได้ใช้
ฟังเพลงยอดหญ้า เดินทางมาถึงฉะเชิงเทรา กราบนมัสการหลวงพ่อโสธร แวะกินก๋วยเตี๋ยวหมู โบราณ ตลาดเก่าไทยจีน ตลาดบ้านใหม่ ริมแม่น้ำบางประกง
เลยเข้าไปดูผืนนาข้าว ซึ่งเริ่มออกรวงแล้ว ไม่นานคงได้กิน ข้าวเม่า สีเขียวๆกลิ่นหอมๆ ซึ่งไม่ใช่ข้าวย้อมสี และได้กินข้าวใหม่ เนื้อนิ่มๆ อีกที ข้าวดีดข้าวแดงข้าวเด้งข้าวลายข้าวหาง สร้างปัญหา ในผืนนาข้าวพอควรในฤดูนี้ กลุ่มข้าววัชพืชพวกนี้เป็นปัญหาที่เหมือนเชื้อโรค แฝงในผืนนาข้าวสร้างความเสียหายให้ชาวนามากขึ้นทุกวัน ไม่นานเราคงปลูกข้าว ทำนากันลำบากขึ้น และผลผลิตข้าวคงน้อยลง ข้าววัชพืชเป็นเชื้อโรคที่ธรรมชาติสร้างมนุษย์แพร่ โดยเทคโนโลยีและความสะดวกสะบาย เช่นรถเกี่ยวข้าว แทนเคียวและ มือเรียวๆ (ที่คอย)เกี่ยวรวง ....มือเรียวเกี่ยวรวง...............บนพื้นดิน รอยแยกระแหงไกล ข้าวซบใบโอบรวง กำด้ามเคียว มือเรียวเกี่ยวรับรวง รวงข้าวรีบหล่นร่วงลงดิน บนพื้น..ดินแยกแตก เราไม่แยกแตกกัน กำด้ามเคียวมือเรียวเกี่ยวสัมพันธ์ พลิกพื้นดินถิ่นฐานบ้านเรา บนพื้น..ดินแยกแตก เราไม่แยกแตกกัน กำด้ามเคียวมือเรียวเกี่ยวสัมพันธ์ พลิกพื้นดินถิ่นฐานบ้านเรา กำด้ามเคียวมือเรียวเกี่ยวสัมพันธ์ พลิกพื้นดินถิ่นฐานบ้านเรา
ขอให้มีความสุข สดชื่น อดทน บนปัญหา ที่เกิดขึ้น บนแผ่นดิน เมืองยิ้ม และอุดมณ์สมบูรณ์ผืนเล็กๆผืนนี้ครับ และขอให้ปัญหาที่เกิด จบลงด้วยดี เร็วๆนะครับ ประเทศเราจะน่าอยู่เหมือนเดิมด้วยมือและรอยยิ้มของเราทุกคน ทุกๆคนจริงๆ ไม่ใช่ใครคนเดียว ช่วยๆกันนะครับ หลับฝันดี มีความสุขมากๆ